Necrologie Jan de Groot

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jan de Groot werd geboren op 13 september 1939 als 7e kind van de 12 kinderen van Gabriël de Groot (Mergan) en Jacoba de Groot Videler.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jan mocht naar de H.B.S. (Moller Lyceum) en heeft daar 2 klassen met goed gevolg doorlopen, daarna was het tijd voor hem om te gaan werken.
Hij begon op 5 november 1956 bij de ‘Grondverbetering- en Ontginningmaatschappij (Grontmij)’ als administratieve kracht. Hij rondde op 31 juli 1957 zijn cursus ‘Boekhouden voor beginners’ af met een 9 voor Boekhouden.
Hier werkte hij tot 18 november 1957 en nam toen zelf ontslag om direct daarna bij ‘Automobielbedrijf Mazairac’ (General Motors dealer) te beginnen.

 

 

 

 

 

 

 

Jan werkte bij Mazairac tot 11 april 1961, de dag waarop hij woorden kreeg met de eigenaar en het bedrijf kwaad verliet.
Opa de Groot wist nergens van en Jan was bang om met dit nieuws thuis te komen, dus besloot hij meteen te solliciteren en met zowel goed als slecht nieuws thuis te komen.
Hij kon op 17 april 1961 beginnen als ‘Kantoorbediende’ bij ‘Beckers Haardenfabriek N.V.’. Hier werkte Jan tot 31 december 1961.
Op 2 januari 1962 begon hij als ‘Werkplaatsadministrateur’ bij ‘van Rijckevorsel Automobielen’ (Renault dealer).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Later werd het bedrijf Chrysler/ Simca/ Matra dealer en veranderde de naam in ‘Bergse Automobiel Mij B.V.’, Jan was toen inmiddels hoofd boekhouding.

Op 30 september 1974 werd hij officieel aangesteld als Adjunct directeur en op 15 oktober 1981 als directeur (ter vervanging van Dhr. Van Rijckevorsel. Op dat moment was door Talbot Nederland het agentschap reeds opgezegd en waren er diverse gesprekken geweest met verschillende importeurs (zoals BMW, Volvo, Datsun, Fiat enz.). Deze gesprekken liepen steeds vast op de leeftijd van Dhr. Van Rijckevorsel en het feit dat er geen opvolging was. Jan moest daarom de kar vanaf nu trekken, mede door een ongeval van Dhr. Van Rijckevorsel, waardoor deze afgekeurd werd. Er werden nieuwe onderhandelingen gestart met het merk Suzuki, maar helaas is dat ook niet gelukt om mij onbekende reden.
Op 29 januari 1982 werd het faillissement aangevraagd en stond Jan op straat. Door zijn leeftijd was het heel lastig om in die tijd aan een baan te komen (de economie was niet echt heel erg goed destijds) en Jan keek rond of hij zelf wat kon beginnen.
Jan kocht in 1982 ‘Eetsalon Victoria’, behaalde zijn Drankvergunning en heeft enkele jaren met veel succes dit bedrijf gedraaid. Dit waren echter slopende weken/ maanden/ jaren en dat eiste zijn tol. Hij besloot de boel weer te verkopen en ging bij KPN werken als Administratief medewerker.
KPN was toen nog van het rijk, maar Jan voelde zich hier nooit écht thuis. Na enkele maanden kreeg hij een aanbieding van Rien Bartels om in Heerle te komen werken bij een gecombineerd Nissan/ Honda dealerschap. Enkele jaren later werd hij gevraagd door broer Sjaak Bartels om bij hem bij ‘Autobedrijf Centrum’ (Suzuki dealer) te komen werken. Hier heeft hij het tot zijn pensioen volgemaakt. De contacten met Sjaak zijn altijd goed gebleven en Sjaak overhandigde jaarlijks persoonlijk een kerstpakket.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op 28 december 1962 trouwde Jan met Jaantje Hendrickx. Een jaar later werden ze de gelukkige ouders van Gabrie de Groot en 2 jaar later van René de Groot. Ze begonnen op de Dubbelstraat, waar Gabrie geboren is en verhuisden later naar de Augustalaan en daar is René geboren.
Later verhuisden wij als gezin naar de ‘Wilma flat’ in Heiningen, welke toen pas nieuw gebouwd was.
Jan keek altijd uit naar de overkant en vond die huizen zo mooi, dat we na een jaartje neerstreken aan de overkant van de straat. Hier hebben we lange gewoond en was er altijd plek voor onze 2 pleeg broertjes Kader Teibi en Farid Benazzouz.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het was hier altijd een zoete inval en diverse familieleden hebben tijdelijk bij ons ingewoond om verschillende redenen. In 1983 verhuisden we naar de Pastoor Jutenlaan en gingen we boven de Eetsalon wonen, zodat er ’s nachts niet meer op en neer gereden hoefde te worden.
Na de verkoop van de Eetsalon hebben we enkele maanden op de camping moeten wonen, omdat het huis in de Griekenlandstraat nog niet af was. Hier heeft hij tot het laatst toe gewoond.

Jan (mijn pa) wordt door iedereen als aimabele man herinnerd en dat blijkt ook wel uit het feit dat we 2 pleeg broertjes hadden (Kader en Farid). Hij deelde graag zijn successen met anderen, zijn verdriet hield hij meestal binnenskamers. Hij was een echte binnenvetter.
Zijn werk was zijn leven, hij heeft hier ook heel wat uurtjes aan besteed. Allemaal om te zorgen dat wij als gezin niks tekort kwamen. Wij gingen vaak met vakantie, soms naar een appartement in Heist aan Zee, soms ergens in een hotel en later ook met de caravan. Hij genoot dan tijdens die vele vakanties intens van zijn rust en zijn gezin.
Als wij als kind onze vader wilden zien, moesten wij hem opzoeken in de garage. Wij voelden ons daar dan ook al heel snel thuis met als gevolg dat onze moeder ’s avonds vaak alleen was.
Al op zeer jonge leeftijd deden wij allerlei klusjes, zoals administratie opbergen, auto’s wassen, terrein onkruid vrij maken enz. en we deden dit met liefde. Op deze manier waren we dicht bij onze vader en ja we waren al jong besmet met benzine in onze aderen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als ik de afgelopen jaren iets geleerd heb van mijn pa, dan is het wel het tonen van vechtlust.
Wat heeft hij gestreden. Het was een gevecht waarvan hij wist dat hij die nooit kon winnen, maar hij kon het einde van de partij wel lang uitstellen, veel langer dan de medische wereld ons had voorspeld.
Zijn 80e verjaardag leek lang onhaalbaar, ook bij hem zelf. Groot was dan ook de blijdschap en verwondering dat hij dit toch nog mocht halen. Hierna ging hij echter heel snel achteruit, zijn vechtlust veranderde heel snel in angst.
Angst voor de dood, angst voor het onbekende, angst voor de strijd te verliezen.

Op 31 december 2019 om 20:30 uur heeft hij zijn oneerlijke strijd verloren, ik ga hem zeker missen!

Waar komt die interesse voor Formule 1 vandaan?

Zoals waarschijnlijk wel bij iedereen bekend is (of anders wel bij velen), ben ik groot fan van de Formule 1 en in het bijzonder van de familie Verstappen en Michael Schumacher.
Maar waar komt dit vandaan?
Nou dat ik benzine door mijn aderen heb stromen valt te lezen in een eerder blog artikel, maar hoe wordt je zo enthousiast over Formule 1?

Mijn beide ouders hadden op jonge leeftijd (in de tijd van van Rijckevorsel eind jaren 60 zo ongeveer) een kartbrevet en waren dus in de vrije uurtjes (en zelfs in de middag pauzes) te vinden op een eigen gebouwde Jawa 250cc gemotoriseerde kart. Ze waren daarnaast ook regelmatig te vinden op de kartbanen in de omgeving.
Tijdens een vakantie wilden ze op een circuit karten en lieten daar hun brevet zien, waarna ze direct de baan op mochten en omgeroepen werden als ‘Champions de Hollande’.
Ook namen mijn ouders mij vroeger vaak mee naar autocrosses, lekker in de modder.

De echte vlam sloeg echter pas over toen ik in 1996 gevraagd werd om mee te gaan als assistent voor het maken van het Philip Morris (hoofdsponsor) bedrijfsjournaal van de Marlboro Masters te Zandvoort. Jos Verstappen gaf dat jaar een demonstratie met de Footwork Arrows Hart en verbeterde het ronderecord van Jan Lammers van 1993.


Ik mocht mee naar de tracktalk van Allard Kalf en Jos Verstappen, heb gesproken met Arie Luyendyk, mocht overal in de pitstraat en hospitality en raakte meteen super enthousiast.
Destijds fotografeerde ik nog analoog met een Pentax spiegelreflex camera. In een onbewaakt moment sloop ik stiekum het circuit op (we mochten alleen aan de kant van de pitboxen blijven) en maakte een aantal foto’s op de startopstelling van de Formule 3, niet wetende wie Juan Pablo Montoja was.

Juan Pablo Motoya

Jos Verstappen

Jos Verstappen

Het naar huis rijden na afloop was een minder prettige ervaring, omdat die dag de Amsterdam Arena opende en het heerlijk strandweer was.
We hebben vanaf 17:45 tot een uur of 1 ‘s nachts voor het circuit vastgestaan. We hebben onze tijd gedood door wat te voetballen enzo…
De volgende dag zat ik gebroken op mijn werk, maar wat had ik een geweldige dag gehad.

Later ben ik nog vaak op Zandvoort (en andere circuits) geweest op, waarbij ik steeds genoten heb.
Ook heb ik zelf een race incentive dag gedaan bij Bleekemolen en heb ik mogen rijden in o.a. een Renault Spider en een Formule Ford.

Rene en Tim Coronel

Rene en Tim Coronel

Rene en Alard Kalf

Rene en Alard Kalf

Rene Renault Spider

Rene in de Renault Spider

Rene Formule Ford

Rene in de Formule Ford

Maar het leukste was nog wel de Willliams Formule 1 wagen, gesponsord door HP.

Williams Formule 1

Rene in de Williams Formule 1

Later heb ik ook nog de antislipcursus gedaan op Zandvoort, wat ook weer een zeer gave ervaring was.

Ik hoop dat het nu duidelijk is waar dat race virus vandaan komt 🙂

BOC Highland Games 2019 Heimolen

Matthijs (Sjefke)

Dunya

Dunya en Matthijs wie ik ken van de FightFit trainingen (http://www.mmaschouteren.com/fightfit), deden mee aan de NK Highland Games (beiden voor de eerste keer) en wij wilden ze als FightFit team graag supporteren.
Het was heerlijk weer, dus heb ik mijn camera meegenomen en een impressie gemaakt van deze dag.
Er was door de organisatie gerekend op zo’n 2500 bezoekers, maar dat zijn er uiteindelijk 8000 geworden.
Zowel Dunya als Matthijs hebben het prima gedaan en Dunya is zelfs eerste geworden overall bij de dames en het team waar ze mee deelnamen heeft ook gewonnen!

Klik hier voor het gehele album (ga er wel even voor zitten, het zijn 797 foto’s 🙂 )

BOC Highland Games

BOC Highland Games

 

Anton van Duinkerken school

Anton van Duinkerken school

 

 

 

 

 

 

 

 

Soms is het leuk om in oude foto’s te snuffelen, maar vaak als je er zelf op staat denk je hoe heb ik zo de straat op kunnen gaan 🙂
Gelukkig geldt dat voor iedereen op bovenstaande schoolfoto.

Mensen die mij goed kennen, weten dat ik sowieso nooit graag op de foto ga.
Ik sta liever aan de andere kant van de camera, maar als jouw profielfoto van 22 kilo geleden (4-5 jaar) is dan wordt het wel weer eens tijd.
Dus toch maar de stoute schoenen aangetrokken en onlangs bij Eedee fotografie afspraak gemaakt voor nieuwe profielfoto’s.
Gelukkig was er direct een klik met Elly Damen, wat nodig is om spontaan op de foto te komen.
Het uiteindelijke resultaat was een aantal zeer geschikte foto’s, waarvan er 1 bovenaan in de header van deze pagina staat.

Liefde voor Kevers en Busjes

Waar ik het Cabrio virus van heb, valt te lezen in een eerder artikel (klik hier voor het artikel).
Waar mijn liefde voor Volkswagen Kevers en Volkswagen T1/ T2 busjes vandaan komt, ga ik hier proberen duidelijk te maken.

Volkswagen bus (T1)

Opa en oma de Groot hadden 12 kinderen, dus toen de meesten nog thuis woonden, kon je niet aankomen met een kleine stadsauto natuurlijk.
Opa had dus destijds een Volkswagen bus, welke overigens nu goud waard zou zijn.

Ook mijn beide ouders hadden kennelijk al een oogje laten vallen op opa’s bus getuige beide onderstaande foto’s;

Ma in en pa bij de bus

Pa achter het stuur

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bloed kruipt waar het niet gaan kan en ook de Kever kwam voorbij;

Renault 4CV + Kever

Technische inspectie Kever

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik heb geen idee van wie de Volkswagen Kever was, maar blijkbaar was er een technisch defect en ik kán wel raden wie er met zijn nette pak onder de Kever ligt 🙂
Heerlijk zo met je lichte blouse tegen één van de uitlaten aan, zal mijn moeder ook leuk gevonden hebben.

Mijn liefde voor busjes en Kevers is jullie waarschijnlijk niet onopgemerkt gebleven, maar wisten jullie dat ook het Algemeen Dagblad dit ontdekt heeft?

Aircooled Scheveningen 2015

Aircooled Scheveningen 2015 ©René de Groot/ MyDutchSpace.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mocht je na het lezen van dit artikel denken dat je meer weet over bijvoorbeeld van wie de Kever was of heb je andere opmerkingen en/ of aanvullingen, laat dan alsjeblieft een reactie achter.
Ik pas dan het artikel aan.

Schiettent

H.H. Kermis-exploitanten

Mijn overgrootvader en mijn opa waren beide schilders/ decorateurs en allebei hebben ze mooie werken afgeleverd op kermisattracties.
Van mijn overgrootvader hangen nog enkele panelen op de kermistentoonstelling in het Markiezenhof te Bergen op Zoom.
Enkele neven van mijn vader hadden vroeger kermisattracties, dus kermisbloed was aanwezig bij mijn pa.
Er ging dan ook geen kermis voorbij of we brachten een bezoek. Samen met pa in de botsauto’s, de achtbaan, het lunapark….
Maar er moest ook altijd geschoten worden in de schiettent en wij als jonge kinderen mochten dan ook een rondje natuurlijk.
Vroeger was de kermis ook nog écht een familievermaak en het was niet zelden dat we met grote getale een bezoek aan de kermis brachten.
Ik heb daar nog steeds hele leuke herinneringen aan!

Dat mijn pa en ook oma de Groot goede schutters waren, laten de volgende foto’s wel zien;

Oma de Groot – Videler

Pa (Jan) de Groot / John Witjes /Ma (Jaan) de Groot

Op de linker foto zie je links van mijn oma mijn moeder Jaantje en rechts mijn toen nog jonge vader.
Op de rechter foto zie je mijn moeder helemaal rechts en volgens mij een man van de geheime dienst in het midden :)(volgens mijn vader is het John Witjes).

Zondag Cabrio-dag

Wat doe je als het zondag is en de zon schijnt hoog aan de hemel?
Juist; je combineert jouw 2 hobby’s en gaat genieten!

Op zondag 3 augustus pakte ik mijn camera mee en maakte een (korte) rit door de omgeving van Bergen op Zoom.
Dit leverde de volgende plaatjes op (klik op de foto voor een vergroting!):

Op de Bergse plaat had ik precies op déze locatie een foto gemaakt van mijn Opel Tigra Twin Top Sport, dus ik dacht laten we deze foto herhalen met de Renault Wind.
Welke vinden jullie het mooist? Die met de zwart/ wit achtergrond of die met de full color achtergrond?
Laat jouw mening weten door een comment te plaatsen onder dit artikel.

Bergse Plaat Z/W achtergrond

Bergse Plaat full color

Bij de waterlinie (waar vroeger gezwommen werd, wij noemden dit ‘het werkeiland’ destijds) nog een paar foto’s gemaakt voor de lol.
Jammer genoeg stond het gras wat te hoog naar mijn zin, die namen het zicht weg van mijn prachtige velgen.
Binnenkort misschien een herkansing, wie weet…….

Waterlinie Bergen op Zoom

Waterlinie Bergen op Zoom

Waterlinie Bergen op Zoom

Volg deze blog voor meer (foto) verhalen.

Circus Mikkenie

In 1947 kreeg Louis Weijts de opdracht voor de enorme 45 meter brede façade van circus Mikkenie te ontwerpen en beschilderen.
Opa de Groot werd beschilderd. De tent werd gemaakt door de firma Ribbens.
Natuurlijk ben ik erg trots op wat mijn opa toen gepresteerd heeft 🙂

Opa de Groot

Opa de Groot

Zie hieronder de originele offerte:

De uiteindelijke facturen:

En het prachtige resultaat:

Een krantartikel:

Bronvermelding: Louis Weijts plaatste de foto’s in 2015 op FB

Het ontstaan van het ‘Cabrio virus’ van Rene

In mijn vroege jeugd was mijn vader al verbonden aan het autovak.
Hij begon bij Autobedrijf Mazairac (Opel) in Bergen op Zoom zijn ‘automobiel’ carrière.

Garage Mazairac

Garage Mazairac, Bergen op Zoom

Garage Mazairac

Garage Mazairac, Bergen op Zoom

Hierna ging hij (ik meen rond 1965) bij Van Rijckevorsel (Renault) in Bergen op Zoom (Kastanjelaan 65) aan de slag als recepionist.
Vanzelfsprekend werd er toen Renault gereden (zie de Renault 4 met mijn broer op de foto hieronder.

Garage van Rijckevorsel

Garage van Rijckevorsel, Bergen op Zoom

Gabrie met de Renault 4

Gabrie met de Renault 4 voor de flat aan de Augustalaan 224 te Bergen op Zoom

Ik herinner me nog goed dat mijn pa een cabrio had. Hij had een Renault Floride, welke een harde en een zachte kap had.
Als klein ventje was ik daar al niet bij weg te slaan…

Rene met de Floride op de Heide

Rene met de Renault Floride op de Heide

Pa en ma met de Floride op de Heide

Pa en ma met de Renault Floride op de Heide. Toen kon je nog de Heide zelf oprijden.

Ook mijn Opa de Groot reed natuurlijk Renault, een 4 CV van het eerste type en later een Renault Deaphine als ik mezelf niet vergis.
Maar het liefste reed ik natuurlijk mee met mijn pa en zijn Renault Floride.

Opa de Groot met zijn Renault 4 CV

Opa de Groot met zijn Renault 4 CV

Rene en pa met de Floride

Rene en pa met de Floride

Later werd van Rijckevorsel Chrysler/ Simca/ Matra dealer en veranderde de naam naar ‘Bergse Automobiel Maatschappij‘.
Chrysler France werd in de jaren 80 overgenomen door Peugeot en vanaf toen heette het Talbot.
Niet lang daarna betekende dit o.a. het einde van de Bergse Automobiel Maatschappij, alwaar mijn pa het inmiddels tot Adjunct directeur geschopt had.
Na een kort uitstapje naar de Horeca en KPN lonkte de automobielwereld toch weer en ging mijn pa aan de slag bij een gecombineerd Nissan en Honda dealerschap (Rien Bartels in Heerle).
Een paar jaar later is hij overgestapt naar de Suzuki dealer van Bergen op Zoom (Autobedrijf Centrum, eigendom van Sjaak Bartels de broer van Rien).
Hier heeft mijn pa tot aan zijn pensioen met veel plezier gewerkt en de contacten met Sjaak zijn nog steeds niet verloren.
Zo kwam hij laatst met de nieuwe Suzuki Jimny langs bij mijn ouders.

Pa en Ma

Pa en ma met de Suzuki Jimny 2019

Opel Tigra TT Sport

Mijn Opel Tigra Twin Top Sport. Haven Tholen.

 

Na een zomer lang gebruik gemaakt te mogen hebben van een Volkswagen Kever cabrio van een toenmalige kennis van ons, ontbrandde het virus weer bij mij.
Kort daarop werd een Opel Tigra Sport aangeschaft. Deze heeft lang en veel plezier opgeleverd.
Inmiddels hebben we een Renault Wind cabrio en is de cirkel weer rond.

Mijn Renault Wind

Mijn Renault Wind 4-8-2019

Mijn Renault WInd

Mijn Renault Wind 4-8-2019